Rozprawa doktorska – jak napisać?

Uczestnicy studiów doktoranckich vs. doktoraty obronione

Z roku na rok przybywa doktorantów. Zgodnie z danymi GUS-u w roku akademickim 2016/2017 na studiach doktoranckich kształciło się 43 181 osób (w stosunku do roku akademickiego 2000/2001 odnotowano wzrost na poziomie 17 559 osób). W roku akademickim 2016/2017 5 209 osób miało otwarte przewody doktorskie. W 2016 r. w sumie 5 999 osób uzyskało stopień doktora (Szkoły wyższe i ich finanse w 2016 r., GUS, Warszawa 2017). O ile w przypadku studiów magisterskich do obrony pracy w terminie podchodzi z reguły większość osób z danego roku, o tyle w przypadku studiów doktoranckich jest to najczęściej kilka osób z roku.

Z doświadczeń Exante Wydawnictwo Naukowe (jako organizatora szkoleń dla doktorantów z zakresu publikowania naukowego i analizy statystyk oraz publikacji naukowych, w tym raportów na temat studiów doktoranckich i aktywności naukowej doktorantów) wynika, że wielu osobom podejmującym decyzję o rozpoczęciu studiów doktoranckich (stacjonarnych, niestacjonarnych, eksternistycznych) wydaje się, że stopień doktora bez trudu uzyskają w okresie studiów doktoranckich i niejako przenoszą doświadczenia związane ze studiami magisterskimi na studia doktoranckie. W wielu przypadkach, już pierwszy semestr tych studiów weryfikuje te założenia. Okazuje się, że studia doktoranckie i związana  z nimi praca naukowa może okazać się aktywnością niezwykle czasochłonną i dla wielu z nich zbyt intensywną, w  tym trudną do pogodzenia z życiem prywatnym i zawodowym. Decyzja często jest nieprzemyślana, podejmowana pod wpływem impulsu (niekiedy sugestii promotora pracy magisterskiej), namowy rodziny, braku perspektywy odnalezienia się na rynku pracy. Powodów jest wiele. Decyzja o podjęciu studiów doktoranckich powinna być przemyślana i bazować na rzetelnych informacjach na temat organizacji, praw i obowiązków uczestnika studiów doktoranckich, jak i metodyki realizacji pracy naukowej, w tym przygotowania rozprawy doktorskiej.

Przygotowanie pracy doktorskiej – szkolenie

Wydawnictwo Exante proponuje Państwu udział w konferencjach szkoleniowych z zakresu przygotowania rozprawy doktorskiej. W poprzednich edycjach udział w szkoleniu brali doktoranci, ale też osoby noszące się z zamiarem podjęcia studiów III stopnia. Na szkoleniu w teorii i praktyce omawiane są kluczowe kwestie związane z podjęciem i realizacją studiów doktoranckich oraz przygotowaniem pracy doktorskiej (począwszy od wyboru opiekuna naukowego po obronę pracy doktorskiej). Informacje prezentowane na szkoleniu w każdym przypadku dostosowane są do potrzeb konkretnej grupy osób, które określane są na podstawie ankiety diagnostycznej. Szkolenie realizowane jest w trybie jednodniowym, w wymiarze 9 godzin. Z planem i warunkami szkolenia można zapoznać się na podstronie „Konferencje dla doktorantów”.

Konferencja naukowa zarządzanie: sektor MŚP

Serdecznie zapraszamy studentów i doktorantów oraz środowisko naukowe i biznesowe do udziału w  konferencji naukowej poświęconej problemowi przeżywalności przedsiębiorstw MŚP w Polsce.

Rola przedsiębiorczości

konferencja naukowa zarządzaniePrzedsiębiorczość to sposób na rozwiązanie wielu ważnych problemów wiążących się  między innymi z:

  • bezrobociem,
  • poprawą warunków pracy i dochodów ludności,
  • przełamywaniem poczucia apatii, frustracji i bezsilności.

Uwarunkowania rozwoju przedsiębiorczości myślą przewodnią konferencji

Uwarunkowania przedsiębiorczości stanowi konglomerat czynników, które dynamizują (stymulują) lub ograniczają (dystymulują) inicjatywę powstawania nowych podmiotów gospodarczych. To także działania ułatwiające lub utrudniające działalność operacyjną i inwestycyjną, w tym rozwój i doskonalenie przedsiębiorstw. Uwarunkowania mające charakter powszechny wpływają na działalność we wszystkich regionach. Ich źródło to obowiązujące prawo, a ich kształt wyznaczają przemiany polskiej gospodarki. Uwarunkowania lokalne wyznaczane są przez szereg czynników, do których zaliczyć należy: poziom rozwoju ekonomicznego regionu, dochody ludności, stan lokalnej infrastruktury (komunikacyjnej, edukacyjnej i innej), walory ekologiczne regionu, tradycje samo­rządności, aktywność społeczności lokalnych itp. Wyznaczają one szanse rozwoju bądź mogą stać się barierą rozwoju przedsiębiorczości (poprzez ograniczenie powstawania nowych firm, czy utrudnianie rozwoju istniejących już podmiotów).

Konferencja poświęcona jest problemowi rozwoju przedsiębiorstw sektora MŚP z punktu widzenia trzech grup czynników: człowieka z jego cechami osobowości, postawami, kwalifikacjami i do­świadczeniem, uwarunkowań zewnętrznych i wewnętrznych wzrostu i rozwoju przedsiębiorstw.

Uwarunkowania zewnętrzne rozpatrywane będą tak w skali mikro, jak i makro. Nadesłane artykuły w tym zakresie  powinny zatem dotyczyć m.in. istniejących rozwiązań prawnych, polityki prywatyzacji i kredytowej, systemu podatkowego, otwartości społeczeństwa na zmiany, warunków ekonomicznych, stanu techniki, kultury narodowej.

Osoby zajmujące się zagadnieniem przedsiębiorczości na poziomie lokalnym, a więc głównie analizujące czynniki mikroekonomiczne, powinny zgłaszać artykuły przedstawiające analizę czynników ilościowych i jakościowych mających korzystny i niekorzystny wpływ na rozwój przedsiębiorczości. Wśród czynników ilościowych szczególne znaczenie w rozwoju przedsiębiorczości mają: położenie, gęstość zaludnienia, potencjał rynkowy, stan infrastruktury, poziom płac, zasoby kapitału i inne. Do grupy czynników jakościowych  istotnych zalicza się m.in.: monokulturę gospodarczą, poziom wykształcenia ludzi, wzorce przedsiębiorczości, problemy socjalne, skłonność do planowania, postawy wobec przedsiębiorczości.

Bariery prowadzeni działalności gospodarczej w Polsce

W przeciągu ostatnich lat lista głównych trudności związanych z problemem działalności gospodarczej jest relatywnie stała, co wskazuje na problem niewystarczającego podejmowania inicjatyw rozwiązujących te ograniczenia. Zalicza się do nich przede wszystkim wysokie podatki i opłaty przewidziane prawem i skomplikowane procedury prawne. Destymulanty nieformalne to m.in. przestępczość, złodziejstwo, brak porządku, czy konflikt interesu z przedstawicielami administracji. Te ostatnie nie przyjmują wysokich wskazań w rankingach pod względem częstotliwości wyboru, ale są postrzegane jako dokuczliwe, a więc utrudniają prowadzenie i doskonalenie biznesu.

Problem przeżywalności przedsiębiorstw sektora MŚP ma charakter wielowymiarowy, który należy rozpatrywać na kilku wzajemnie przenikających się płaszczyznach. O rozwoju można mówić, gdy istnieje odpowiedni poziom potencjału motywacyjnego i energii życiowej przedsiębiorcy, zasobów finansowych i rzeczowych. Przedsiębiorstwo nie działa w próżni, a w konkretnym otoczeniu instytucji publicznych i administracyjnych, jak również klimacie społecznym. Ich wsparcie jest warunkiem koniecznym w rozpoczynaniu, prowadzeniu i rozwijaniu własnego biznesu.

Pisanie pracy doktorskiej – szkolenie dla doktorantów

pisanie pracy doktorskiej

Ogólnie o szkoleniu

Serdecznie zapraszamy do udziału w konferencji szkoleniowej dla doktorantów z zakresu pisania pracy doktorskiej. Szkolenie składa się z dwóch części wykładowej i warsztatowej. Obie eksponują aspekty teoretyczno-empiryczne przygotowania dysertacji doktorskiej. Szczegółowy program i rejestracja na szkolenie tu.

Zasadnicze pytanie jakie należy sobie postawić brzmi: po co piszę doktorat?

Motywacja wewnętrzna i zewnętrzna – aspekty psychologiczne

Przyczyny chęci napisania pracy doktorskiej mogą wynikać z motywacji wewnętrznej lub zewnętrznej. Motywacja wewnętrzna w tym przypadku uwarunkowana jest pasją, predyspozycjami do pracy naukowej. Doktorant, który realizuje z pasją studia doktoranckie i jest aktywny naukowo często jest zauważany w środowisku akademickim. Mówi się o nim. Komentuje jego działalność. To człowiek, który ma pomysł na siebie, nie trzeba nim specjalnie kierować, co nie oznacza, że nie potrzebuje wsparcia. Jednak wyraźni widać, że jednostka taka chce zbadać dany problem, dokonać nowych ustaleń, opisać je. Drga kategoria doktorantów, to osoby zmotywowane do pisania pracy doktorskiej czynnikami zewnętrznymi (np. perspektywa pozyskania lepszego miejsca zatrudnienia, wyższych zarobków). Obie te motywacje mogą oczywiście iść w parze. Problem pojawi się, gdy motywacja zewnętrzna góruje nad wewnętrzną. Jeżeli pisanie pracy doktorskiej nie sprawia satysfakcji, nie należy się do pisania zmuszać. Będzie to „drogą przez mękę”. Doktoratu nie napisze się w kilka godzin. Każdy etap związany z przygotowaniem pracy doktorskiej jest niezwykle czasochłonny. Poświęcenie własnego czasu rozpoczyna się już od etapu rekrutacji na studia doktoranckie. Do rozmowy kwalifikacyjnej należy się przygotować. Iść na nią z jakimś zamysłem, koncepcją i pomysłem na siebie jako człowieka, który chce napisać doktorat. Wiele się obecnie mówi o dewaluacji stopnia doktora. Faktycznie, wiele osób podejmuje studia doktorancie, nawet je kończy…, ale przewód doktorskie otwierają nieliczni. Podobnie, w terminie do obrony podchodzi maksymalnie kilka osób na roku (zdarza się, że jedna na kilkanaście).

Zainteresowanie tematem – istotny czynnik sukcesu

Temat pracy doktorskiej nie może być przypadkowy. Powinno to być zagadnienie, którym rzeczywiście doktorant się interesuje, które w jakiś sposób fascynuje. Doktoranta, nie promotora. Promotora wybiera się pod temat, a nie temat pod promotora. Trzeba również pamiętać, że opieka promotorska nad doktorantem ma inny charakter niż opieka promotora nad magistrantem, czy dyplomantem. Promotor pracy doktorskiej raczej „nie prowadzi za rączkę”. Jego głównym zadaniem jest komentowanie przedkładanych treści, sugerowanie zmian koncepcyjnych (o ile są błędne), monitorowanie postępów pracy naukowej.  Druga kwestia to dostępność materiałów na dany temat (w literaturze polskiej i obcej), czyli tzw. eksploatowanie problemu w literaturze tematu. Część teoretyczna doktoratu powinna bowiem bazować na literaturze, dokumentować poglądy innych autorów. Jest to ważne z punktu widzenia wykazania znajomości problematyki, płynności poruszania się po danym zagadnieniu, rozeznania w różnych koncepcjach i punktach widzenia. Generalnie zdolność do przygotowania pracy doktorskiej silnie uwarunkowana jest psychologicznie. M.in. te kwestie omawiane będą na konferencji szkoleniowej dla doktorantów. Zapraszamy do Warszawy na VI edycje warsztatu (13 styczeń 2017).

Konferencja naukowa i mowa ciała: emocje i technika oddychania, cz. I

Rola emocji w prezentacji referatu

Fundamentalne cele przemówienia stanowią prezentacja poglądów i wpływanie na audytorium. Od­czyt natomiast sprowadza się do informowania i wyjaśniania. Bazą przemówienia są głównie emocje i uczucia adresatów. Jednocześnie celem autora referatu  jest poszerzenie wiedzy słuchaczy. Konferencja naukowa jest bowiem w pierwszej kolejności ukierunkowana na dzielenie się wiedzą. Stosowanie do tych zadań używa się mimiki, gestów i wielu innych sposobów pozwalających na efektywną ekspresję.

Technika oddychania w trakcie referowania

konferencja naukowa 2016Konferencja naukowa to wydarzenie podczas którego warto szczególnie mocno skoncentrować się na kontroli własnych komunikatów niewerbalnych. Zasadniczym regulatorem komunikacji niewerbalnej, bardzo często używanym w sposób niewłaściwy, jest oddychanie. Oddychając prawidłowo, nadawca komunikatu (w tym przypadku prelegent) ma szanse na budowanie dłuższych zdań na jednym oddechu. Zwiększa się tym samym jego świadomość wdechu i wydechu. Gdy w trakcie wdychania powietrza klatka piersiowa unosi się, to jej ciężar spoczywa na płucach. W rezultacie, w trakcie referowania tematu  pomiędzy więzadłami głosowymi przepływa większa ilość powietrza niż ta, która jest niezbędna do wydania dźwięku. Ta zbyt duża ilość przepływającego powietrza odpowiada za efekt zachrypnięcia, wysuszania więzadeł głoso­wych, uczucia pragnienia, braku powietrza, nieprawidłowego wymawiania końcówek i wreszcie błędnego akcentowania. Wszystkie te trudności eliminuje oddychanie przeponą, tzw. oddychanie „na przeponie”. Przepona odgrywa bardzo dużą rolę w synchronizacji proce­sów mowy i oddychania.

O tym, czy potrafisz oddychać przeponą możesz przekonać się kładąc ręce na podbrzuszu. Kolejny krok to nabranie powietrza i sprawdzenie, czy przy wdechu brzuch i boki unoszą się przy jednoczesnym bezruchu klatki piersiowej. Celem wzmocnienia pomocniczych mięśni oddechowych, należy wstrzymać oddech i podczas mówienia lek­ko napinać muskulaturę brzucha. Początkowo ćwiczenie to stanowi duży wysiłek dla mięśni brzucha. Niekiedy w trakcie wykonywania tego ćwiczenia głos może „wibrować”. Praktyka czyni mistrza i w miarę powtarzania kolejnych sesji treningowych niedogodności te zanikają, a samo oddychanie „na przeponie” staje się łatwe. W rezultacie, głos jest mocniejszy, dźwięczniejszy, czystszy i silniejszy. Narządy mowy są również mniej narażone na nadwyrężenie.

Ta strona wykorzystuje ciasteczka. Ciasteczka wykorzystywane są wyłącznie do zachowania preferencji użytkownika